To refer to this article use this url: http://dpc.uba.uva.nl/vol06/nr02/art02
You are not authorised for viewing the full article.i
Please send an email to the Amsterdam University Press.
Abstract
De Franse filosoof Henri Bergson (1859-1941) genoot grote bekendheid onder intellectuelen en kunstenaars. Hij ging uit van een tegenstelling tussen de zuiver temporele durée en de ruimtelijke klokketijd. De intuition, tegenpool van de analyse, verschaft hierbij toegang tot de durée. In Bergsons betoog komen muzikale beelden vaak voor. Hij wijst de klinkende melodie aan als perfect voorbeeld van een temporele eenheid. Verschillende muziekanalytici hebben inspiratie geput uit Bergsons baanbrekende tijdsfilosofie. In dit artikel komen aan de orde de dynamische muziektheorie van Ernst Kurth, het pleidooi van Frits Noske voor een analyse van de zich vormende vorm en de recente metrumtheorie van Christopher Hasty.